De beste



Lees ik in de Nederlandse pers: éne mevrouw Dirks uitgeroepen tot geschiedenisleraar van het jaar.
Hoera!
De dame die de bijhorende foto siert, doet me meteen aan Marie Antoinette denken. Mijn verbeelding plaatst haar voor de klas, uitgedost in de bijpassende klederdracht van elke periode die ze verslaat. Vol passie en vuur hoor ik haar declameren als een authentiek en tijdsgebonden personage. De scholieren hangen aan haar lippen. Ik ook….
En dan lees ik verder.
“Zij weet het belang van het vak geschiedenis zowel bij leerlingen als beleidsmakers als het Nederlandse publiek onontkoombaar, onomstotelijk en onweerlegbaar te presenteren.”, vertelt het summiere artikel. Mijn fantasie spat als een zeepbel uit elkaar. Is dat alles?

“A good teacher, like a good entertainer first must hold his audience’s attention, then he can teach his lesson.”
– John Henrik Clarke

Ruim dertig jaar nadat ik de middelbare school verliet, doorlopen mijn oudste zonen diezelfde (lijdens)weg. Omdat hun Nederlandse spelling nog wel wat te wensen overliet na een jarenlange Britse opleiding, plaatste ik hen in het alternatieve circuit. Lees: methode onderwijs. Dit impliceert een grotere actieve betrokkenheid van de leerling, meer zelfstandigheid en planning. En toch… toch zie ik ook bij hen de gekende verveling toeslaan. De methode alleen volstaat duidelijk niet, al helpt het een stuk. Ondanks de vele hervormingen in het onderwijs, blijkt er na al die tijd weinig veranderd te zijn aan de inhoud.
Waarom eist onze maatschappij dat we allen dezelfde kennis vergaren? Kennis waarvan ik me tot de dag van vandaag afvraag wat ik er mee moet, terwijl er zoveel andere kundigheden zijn die ik best wilde kennen, weten, beheersen in het praktische dagelijkse bestaan.
Ik droom van opleidingen die de talenten van elk individu in de verf zetten gecombineerd met algemene vaardigheden die elkeen klaar stomen voor het overleven in de wildernis van onze samenleving.



Ter info:
Geschiedenisleraar van het jaar



One Comments

  • Inge 3 november 2016

    Mee eens en idem bij Luka.

Comments are closed.