Het kleinste kamertje


“Wil je dat je toilet fris ruikt, zorg dat je V.I.Poo gebruikt.”, zo klinkt momenteel een reclameboodschap die me niet echt kan bekoren. Tijdens mijn recente Franse reisje speelde ze echter tot mijn grote ergernis meermaals door mijn hoofd.
Geïrriteerd door de spot zelf, dat zeker, maar vooral ontstemd door de staat van het kabinet dat ik op diezelfde momenten aanschouwde. Toiletbezoek kan een ware ontdekkingstocht zijn. De speurtocht start soms al met het detecteren van the place to be. Het openen van de magische deur waarachter de grote verlichting wacht, gebeurt echter op eigen risico. Zoveel nationaliteiten, zoveel privaten.

“Here in the Netherlands there are towns that take part in the throwing of toilet bowls for a laugh.”
– Willem-Alexander, Prince of Orange

In onze heimat houden we het graag gescheiden. De Fransozen schuiven gemengd aan. Niks stiekem naar het herentoilet sluipen, wat meestal onbemand staat, door hoogdringend behoeftige dames die de wachtrij niet meer aankunnen. Wel gezellig samen wachten op het éne beschikbare zitje. Nu ja, als het een zitje is en niet het overbekende en oh zo verafschuwde gat in de grond. Na zo’n trip is het steeds weer leuk om op de eigen pot te belanden, met steeds papier én vochtige doekjes voorhanden! Waar ik dan met verlangen terug denk aan de Emiraatse closets: uitgerust met een heerlijke warmwater spoeling, papiertjes enkel nodig voor het afdrogen.
Het kan altijd nog beter.