Piet


Als kind vertelde mijn ouders me een verhaaltje. Over een oude man die van kinderen hield. Hij had veel werk en liet zich bijstaan door medewerkers. De man was wit, zijn werknemers zwart. Ik maakte daar geen probleem van.
Waar ik het wel moeilijk mee had, was dat deel van de vertelling waarin die man in alle huizen zomaar binnen kon. Een half jaar eerder vlogen er ook al klokken door de lucht die overal eitjes uitstrooiden. Mijn kinderlijke breintje kon maar niet vatten hoe een open klok, zonder ook maar enige draagmogelijkheid, eitjes kon vasthouden tijdens een lange vlucht van Rome tot bij mij thuis. “Komen ze dan per helikopter?”, vroeg ik nog.
Resultaat: ik had het eerste kleuterklasje nog niet eens verlaten toen mijn ouders geen andere uitweg meer zagen dan toe te geven dat het om vertelseltjes ging. Jarenlang bleven mijn lippen verzegeld tegenover mijn klasgenootjes.

“Alas! How dreary would be the world if there was no Santa Claus!… There would be no childlike faith then, no poetry, no romance to make tolerable this existence.”
– Francis P. Church

Toen kwamen de zonen. Dilemma. Ik loste het op door te zeggen dat “men beweerde dat…”. Mijn kroost slikte het als zoete koek. Ook het feit dat die éne man wit was, en de rest zwart. Waarom ook niet? In Nigeria vormde onze huidskleur ook duidelijk een minoriteit. Onze nationaliteit was dat sowieso in elke school waar zij les volgden.
De zonen zijn ondertussen allen oud genoeg om de waarheid te kennen, de historiek achter Sinterklaas, de paasklokken, de kerstman, halloween, en wie weet welk feest er in de toekomst nog bijkomt.
Gelukkig.
De kinderfeesten mogen in al hun authenticiteit als verhaal blijven bestaan.
Geen nood voor ons om er een hele discriminatieproblematiek rond te verweven.


2 Comments

  • Inge 25 oktober 2016

    Ik zat daar als kind ook mee (vooral met de vraag hoe Sinterklaas heilig kon zijn en tegelijkertijd ook nog kon leven) en had als moeder ook moeite om te “liegen” tegen mijn kinderen…

  • Luk 29 oktober 2016

    Al die heisa rond die “zwarte piet’ en discriminatie….wat een onzin toch. Sinten, pieten, paasklokken, roodkapjes en boze wolven, Klein duimpje….een fantasiewereld die zat ingeworteld in onze cultuur en opvoeding. Is het de generaties die dit “ingelepeld” kregen zo slecht vergaan? Is al de virtuele internet rotzooi die op het bord van onze kinderen gedropt wordt dan zoveel beter, waarheidsgetrouw of educatief?

Comments are closed.