Spijbelen



Spijbelen: of in ambtelijke taal: schoolverzuim, is het opzettelijk wegblijven van school door een kind, zodat het zich aan de leerplicht onttrekt. Soms wordt de uitdrukking ook gebruikt voor het wegblijven van werk of een andere verplichting, dan wordt het verzuim genoemd.

Gisteren spijbelde ik. Of beter gezegd: ik verzuimde om een blog te schrijven.
Eén keer gebeurde dit eerder. Maar dat was overmacht: geen internet plus daarbovenop nog ziek zijn. Nee, gisteren liet ik doelbewust na om iets schrijven omdat ik mijn kinderen liet voorgaan. Als ouder bevind je je soms in situaties waarbij niets belangrijker is dan je kroost. Quality time heet dat tegenwoordig in de pedagogische literatuur. Google het hippe woord en wat lees je overal opnieuw: stel een qualitytime schema op. Zo heb je iets om naar uit te kijken. Vrij vertaald: je telgen hebben iets om je mee te chanteren. Jij krijgt een extra “moeten” erbij. Weg spontaniteit, weg simpel genieten.

“Without leaps of imagination or dreaming, we lose the excitement of possibilities. Dreaming, after all is a form of planning.”
― Gloria Steinem

Ik heb geen schema. Niet voor de blog, niet voor de tijd die ik met mijn zonen doorbreng. Enkel voor mijn job, daar heb ik een werkschema voor. Kwestie van ervoor te zorgen dat er steeds iemand is om de expo te coördineren. Bijzonder handig in zo’n geval. Voor de rest laat ik me drijven door de ingevingen van het moment. Mijn lichaam helpt me daar spontaan mee. Grommende maag bij honger, dichtvallende ogen bij vermoeidheid, droge keel bij dorst, spontane knuffelzin bij gebrek aan aandacht enz. En mijn kinderen? Die kregen van moeder natuur een extra hulpmiddel. Het spraakvermogen. De afgelopen jaren investeerde ik tijd om hen taalgebruik aan te leren wat nu maakt dat ze zich gewoon mondeling melden als ze aandacht nodig hebben.
Ik prijs mezelf gelukkig met al deze gratis aangeleverde utiliteiten. Plannen van fun momenten totaal overbodig!