The Big Five



Tijdstip: een nachtelijk uur waarop de meeste mensen zich in dromerige oorden bevinden.
Plaats: een onbekende weg
Maximumsnelheid: 90 km/u. In de bochten valt het terug tot 70 km/u.

Mijn gezelschap en ik scheuren aan een tempo van 40km over de door ons onontgonnen paden. Aan het begin van de anderhalf uur durende tocht verblijven we nog in zalige ontwetendheid van het spel waaraan we op het punt staan deel te nemen.

“You have to take risks. We will only understand the miracle of life fully when we allow the unexpected to happen.”
– Paulo Coelho

Het gebeurt plots. Totaal onverwacht. Uit het niets doemt hij voor ons op: meneer konijn. Ternauwernood weet onze chauffeur hem te vermijden. Tevreden over onszelf, rijden we verder. Hetzelfde scenario herhaalt zich nog eens. Wij nog meer zelfingenomen. Tot: een kleine zwarte flits, een bonk onder de wagen. De rat, gissen we, is niet meer. Diepe droefheid daalt neer in de wagen. Het schuldgevoel weegt zwaar. In een dorpje sprint een kat de weg op. Remmen piepen, kat keert weer. Wij zuchten. Nog steeds vermoeden we niets.
Dan breekt het uur van de waarheid aan. Een neefje van onze eerste encounter verschijnt. Huppelend leidt hij ons zigzaggende over de weg een eind verder, stapvoets, om ons uiteindelijk van aan de kant van de weg hijgend na te kijken. Nu zijn we mee. We spelen ons eigen unieke game: hit the big five. Met een score van 1 op 5 zijn we niet goed bezig. Konijn, rat, kat. We maken nog kans op een hert en een everzwijn.
Het eerste steekt majesteus over. Wij kijken toe.
De makers van de game verspillen geen ever aan dergelijke softies. Wij vervolmaken onze vijf dan maar met een soortgenoot die even voor de auto uitloopt om de weg te wijzen. Ook hij overleeft.